گاه به مرگ می اندیشم

که من مرگ را دوست دارم ؟!

واین عفریت عجوزه

هر روز می بینم او را ایستاده بر بلندای زندگی

او غارتگر عمر است

آری می شناسم او را

این عفریت عجوزه تشنه جان من است

وبعد دوبار می اندیشم

که من به مرگ نمی اندیشم

من در این وسعت گیتی بزرگ

به زیبایی دل انگیز چشمان تو می اندیشم

من به تنهایی تو می اندیشم

نه آرزوهای خویش

ومن گاه فکر می کنم به چشمان بارانیت

وگاه به ندیدنت

آه تو را نمی بینم ودلم پر درد است

تو نیستی ومن تنهایم

واینک من به تنهایی خویش می اندیشم . . .

وقتی دل ارزش خود را ازدست بدهد

چشمهایت دیگر اشکی برای ریختن نداشته باشد

وقتی دیگر قدرت فریادزدن را هم نداشته باشد

وقتی دیگر هر چه دلتنگت خواسته باشد گفته باشی

وقتی دیگر قلم وکاغذ هم تنهایت گذاشته باشند

وقتی از درون تموم وجودت یخ بزند

وقتی چشم از دنیا ببندی و آرزوی مرگ کنی

وقتی احساس کنی تنها ترین هستی

وقتی باد  شمع های روشن اتاقتو خاموش می کند

چشمهایت را ببند

واز ته دل بخند

که با هر لبخند روحی خاموش جان میگیرد

ودرخت پیر جوان می شود . . .

کاش می فهمیدی
کاش می دیدی که وقتی نیستی چطور دل تنگت می شم

کاش می فهمیدی
کاش فکر نمی کردی که دارم با هات شوخی می کنم


کاش بدونی .... که دوست دارم



کاش بیداری نیمه شبهای من رو به خاطر خودت رو یه ذره حس می کردی
ولی تو نمی فهمی همش می گی تو نمی تونی منو دوست داشته بای
خوب دیگه رسم روزگار اینه

ولی یادت نره که . . .

پی نوشت ۱ : از همه اونایی که هیچ وقت من و تنها نمی زارن و حضور همیشگی دارن ممنون

پی نوشت ۲: اگه یه روز اومدی دیدی نیستم غصه نخور بعضی وقتها (رفتن رسیدن است)

پی نوشت ۳ :همیشه عاشق کسی بشو که عشق رو بفهمه ودرکش کنه

پی نوشت ۴ :خیلی خسته ام (زندگی کردن من مردن تدریجی بود)

پی نوشت ۵ :با خنده گفتی دوست ندارم

پی نوشت ۶: نیمه شبهای بیداری(ولی توباور نمی کنی )

پی نوشت ۷:هر چیزی اینجا می بینید دلیلش این نیست که حتمااتفاق افتاده پس توفکرش نرو

پی نوشت ۸:ولی خداییش تو هر وبلاگی نظرمی دی اول بخونش حتی آرشیوش رو بعدنظربده همون  یک نظری که بدی بهتر ازصدتا گل وبلبله که می زاری(قابل توجه اونایی که اصلا به محتوی وبلاگ اهمیت نمی دن)